فراقت ز خون‌ريز من در نماند

شاعر : خاقاني

سر کويت از لاف زن در نماندفراقت ز خون‌ريز من در نماند
ز هندوي گژمژ سخن درنماندمن ار باشم ار نه سگ آستانت
ز رندان لشکر شکن درنماندتو گر خواهي و گرنه ميدان عشقت
که صيد از نگون‌سر شدن درنمانددر آويزش زلفت آويخت جانم
هم از چار ديوار تن درنمانددل از هشت باغ رخت درنيايد
که شمع بهشت از لگن درنماندرخت را به پيوند چشمم چه حاجت
که هجران خود از کار من درنماندز خون چو من خاکيي دست درکش
چو من مرغي از بابزندر نماندچو در بيشه‌ي روزگار افتد آتش
دل از روزي خويشتن درنماندغم دل مخور کو غم تو ندارد
که ايام ازين انجمن درنماندبه خون ريز خاقاني انديشه کم کن